Ik kan me nog het moment herinneren waarop ik de volkskrant opendeed en mijn oog viel op een kort stukje tekst. Een documentaire die zoveel bezoekers trekt en na het bekijken ervan zeggen mensen hun baan op ! Interessant, misschien iets voor mij. Mijn baan ben ik niet zat maar ik ben wel erg nieuwsgierig aangelegd. Wat me nog meer aansprak: een gezin die over de wereld rondreist op zoek naar ‘earth keepers’; een spirituele zoektocht. Wauw, dat wilde ik zien en vooral ook horen want wat hebben deze ‘earth keepers’ te vertellen.
Mijn man, heel down to earth,(nee er is geen leven na de dood, je vergaat gewoon dus je moet er nu wat van maken), leek me geen goede bioscooppartner. En de eerste aan wie ik moest denken, was jij. Mijn maatje, mijn zakelijke partner, mijn partner in crime ! En zijn we ook niet samen op pad, op een zoektocht, ook wel spiritueel. Het opzetten van onze praktijk ontstaan vanuit een bijzondere energie die de mensen om ons heen in beweging zet. Wat hebben wij samen al veel verhalen verzameld, vaak ook spiritueel. Verhalen van verlies, verbinding, vertrouwen en soms verwardheid, geen touw aan vast te knopen. Ook dat soort verhalenvertellers treffen wij als wij samen op pad zijn.

Op een doordeweekse avond, zakten we weg in de rode pluche stoelen van het filmhuis. Met zijn 2-en haalden we de gemiddelde leeftijd wel aardig naar beneden. Mensen met een kopje thee of koffie. En ook een groot aandeel mannen, vrijwillig of misschien wel onder druk gezet. Vanaf het moment dat de documentaire startte (na een paar ook wel interessante voorfilmpjes) zat ik vast aan het beeld, de geluiden, de kleuren, de mooie woorden die werden gesproken. Een thuiskom moment, een moment om te ontspannen. Ja, en hoe ga je dan delen waar het over gaat. Ik heb er een tijdje over na zitten denken en liep al een paar keer vast in deze blog maar ik heb het toch gevonden.

Wat mij raakte in de documentaire was een stukje waarin een man van Indiaanse afkomst bij een spiegelglad meer stond, de mist was nog niet opgetrokken. Hij sprak over voorouders en hoe wij deel uitmaken van de aarde en de aarde van ons. Dat degenen die wij hebben verloren altijd aanwezig zijn en voelbaar. Wanneer je voeten het zachte mos raken, wanneer we het ruisen horen van een rivier en een glinstering zien in het water.
Korte tijd later liep ik met mijn dochter door het bos. De pijn van verlies draagt zij bij zich en het kost haar soms moeite om verlies draaglijk te maken. Ze sprak zich uit over het missen van onze overbuurvrouw, oma aan de overkant die kort daarvoor was overleden. Ik vertelde haar het verhaal wat ik had gehoord in Down to Earth. Oma is in de wind die door je haren blaast, oma is in de sneeuw die knispert onder je voeten en in het roodborstje dat daar op de tak zit in de boom. Het hielp haar en maakte haar rustig…..het verlies werd draaglijk.