Rebecca van den Broek (1970)

“ We do not know enough about how the present will lead into the future.”
Gregory Bateson

In Amersfoort ben ik geboren en hier woon nog steeds samen ik met mijn man. De levens van andere mensen hebben me van jongs af aan gefascineerd. Die nieuwsgierigheid leerde ik van mijn moeder. Op zaterdagmiddag parkeerden we achter de Hema in de binnenstad om mensen te kijken. We verzonnen hele verhalen over hun levens.
Mijn vader leerde me dat alle gebeurtenissen in het hier-en-nu wortels hebben in het verleden. Door aandacht te hebben voor de wortels ontstaat er een dieper begrip van de problemen die nu spelen.

Met het werken (als coördinator, manager en begeleider) in de dienstverlening voor mensen met een beperking leerde ik allerlei levens kennen die anders verlopen dan normaal. Hier heb ik geleerd dat ik goed kan kijken naar wat iemand blij en gelukkig maakt, zonder mijn eigen waarden en normen hierbij op de voorgrond te plaatsen. Ik vind het mooi om naast een ander te mogen staan en een stukje op te lopen in het leven.

Inmiddels werk ik zo’n 25 jaar samen met mensen met een verstandelijke beperking en hun gezinnen en families. De laatste 10 jaar kom ik vooral bij de mensen thuis. Ik kijk dan mee hoe de gezinnen zo goed mogelijk samenwerken met elkaar en hun (professionele) netwerk. Als mensen een migratie hebben meegemaakt, is het belangrijk om hier extra aandacht aan te besteden. Opnieuw wortelen in je huidige woonplek en je kinderen opvoeden in een nieuwe cultuur is een intensieve taak.

Ik ben opgeleid tot Transcultureel Hulpverlener, Pedagoog, Praktisch Pedagogisch Gezinsbegeleider en Intensief Ouder- en Gezinsbegeleider. In 2014 ben ik afgestudeerd als Transcultureel Systeemtherapeut bij CTT te Amsterdam. Daar heb ik Barbara leren kennen, met wie ik onder andere de passie voor transculturele systeemtherapie deel.

Barbara Stremmelaar(1974)

Ik ben geboren in Elburg, aan de rand van het Veluwemeer. Mijn jeugd heeft me een dorpsmentaliteit meegegeven. Op straat groet je elkaar, een trui kan je op de pof kopen en je fiets zet je niet op slot. Mijn man, een stadskind, herinnert mij geregeld aan de ‘gevaren’ van de stad. Ik woon nu met mijn gezin in Amersfoort.

De migratie van mijn oma en haar gezin vanuit voormalig Nederlands Indië naar Nederland vormt een rode draad in mijn leven. De gevolgen van het aanpassen aan een andere cultuur en zo ver verwijderd zijn van je veilige, vertrouwde omgeving werden in mijn opvoeding doorgegeven. Maar ook spiritualiteit, de liefde voor koken en interesse in familiegeschiedenis heb ik meegekregen. Wat is de kracht van deze familie en waar liggen de pijnpunten? In mijn werk als orthopedagoog en transcultureel systeemtherapeut vind ik het belangrijk om daar aandacht aan te geven. Ik merk dat het vertellen van het levensverhaal helend werkt. Het geeft mensen kracht om het verleden een plekje te geven en herinneringen mee te nemen naar het heden en de toekomst.

Vanaf 1995 bestaat mijn werk uit het luisteren naar, het meedenken met en het ondersteunen van kinderen, jongeren, hun ouders, familie en netwerk. Ik ben gestart als ambulant hulpverlener pleegzorg en spoedhulp. In 2006 startte ik als orthopedagoog bij een naschoolse dagbehandeling voor kinderen en hun familie. En vanaf 2011 werk ik als orthopedagoog voor een organisatie die ouders/mensen met een licht verstandelijke beperking ondersteunt. Sinds 2014 ben ik opgeleid tot transcultureel systeemtherapeut.

Rebecca heb ik ontmoet tijdens mijn opleiding tot transcultureel systeemtherapeut. Wij reisden samen en vertelden elkaar verhalen. Over het leven, over de mensen om ons heen. Tijdens onze treinreizen ontstonden er bijzondere ontmoetingen met mede-reizigers die ons hun verhaal deelden. Over migratie, verlies en geluk. Het zette ons in onze kracht en Brug over de Eem is daarvan het resultaat.